1043, bugün ise 0 kez görüntülenmiş

Türkçe dersinde 8. sınıf öğrencilerime bir yıl sonraya, “liseli hallerine” mektup yazmalarını istedim. Çok hoşlarına gitti. Hepsi büyük bir hevesle hem öğrendiklerini uyguladılar hem de bir yıl sonraya mektup yazma fikri ilginç geldiği için bu çalışmadan zevk aldılar. Kendilerinden bunları zarflamalarını ve üstüne de seneye hangi adrese gelmesini istiyorlarsa onu yazmalarını ve bana vermelerini istedim. İşlem bitti. Bir yıl sonra bu mektupları adreslerine postalayacağımı söyledim. Mezun oldular. Ertesi yıl ben okuldan ayrıldım. Yılbaşına doğru ellerinde olmasını istediğim için 1 hafta kala zarfların üstünde yazılı olan adreslere postaladım.. Aklımda hep unuttukları bu mektupların, ellerine geçtiğinde onları nasıl mutlu edeceği düşüncesi vardı… Zonguldak’taki okuluma gitmek üzere İstanbul otobüsündeydim. 2 yıl önce mezun ettiğim bir öğrencim de oradaydı… Mutlu bir şekilde hal hatır sorup arkadaşlarından ve okullarından bahsetti. “Mektuplarınız geldi mi?” diyerek postaladığım fakat sonra benim de hatırımdan çıkan konuya getirdim. Yüzü önce mutlu bir dalgalanmayla sonra da yoğun bir hüzün bulutuyla gölgelendi: “Ben çok mutlu oldum.. Fakat arkadaşımın ailesi çok ağladı öğretmenim” dedi.. Şaşırdım… “Siz bilmiyorsunuz, arkadaşımız mezun olduğumuz yaz tatilinde aniden fenalaşarak hastaneye kaldırıldı.. Bir kaç gün sonra da vefat ettiğini duyduk. 3-4 ay sonra onun kaleminden
böyle bir mektup ellerine geçince ailesi…” Öyle bir cız ettiki içim… Cümlenin gerisini nasıl tamamladı, ne zaman yerine geçti, ben nasıl vedalaştım hala hatırlamam..Derslerimde her mektup konusu geldiğinde gözlerim dolar…

Gönderen: Sevim Erdemir